گــــل یا پوچ؟!

اینکه در اوج تلاطمات روحی به یک مرکز ثقل  دعوت شوی حتماً حکمتی دارد...

اینکه در طول روزهای مهمانی نتوانی بغضت را با صاحب خانه تقسیم کنی و هم چنان سینه ات میزبان غم سنگینی باشد..

اینکه صبح آخر،فقط چند ثانیه،لطف صاحب خانه باعث شود بغضت بشکند وهمه ی غصه هایی را که سوغات آورده ای برایش بگویی..

اینکه تورا وقتی دعوت کنند که  گاه آرزوست...

اینکه کسی را کنارت بگذارند که حس کنی بی دلیل کنارت ننشسته است و حرفها و رفتارش رنگ بوی زمین نمی دهد...

اینکه احساس کنی اندکی از شورت را به شعور تبدیل کرده اند ...

اینکه سنگین بروی وسبک برگردی و لحظه هایت رنگ  آغاز داشته باشد و زندگی برایت حکم بازی مارو پله پیداکند که هر آن ممکن است ماری همه ی راه رفته ات را از تو بگیرد یا نردبانی دستاویزت شود که ره صدساله را یک شبه بروی...

همه ی اینها حکمتی دارد...

حکمتی که اگر هم درنیابیش شهد بودنش مستت می کند... 

پ ن1:

امروز اس ام اس زد:

درمیان هر سیب دانه ها محدود است

در دل هر دانه سیبها نامحدود

چیستانی ست عجیب...

دانه باشیم نه سیب!

*خودش دانه بود...خوش به حالش!

پ ن2:

پرسیدم:می خوای برات چه دعایی بکنم؟می خوای خدا بهت چی بده؟

جواب داد:ماشین پلیس!

فردای همان روز زنگ زد...

-خالــــــــــــه!خدا ماشین پلیس داد؟؟!!

*کاش من هم اینقدر برای گرفتن آنچه می خواهم یقین داشتم! 

پ ن3:

پدر یعنی کسی که بودنش برایت آرامش بیاورد...باور بیاورد...بودن بیاورد...

* خدایا به بودنش شکر!

الهی وربی من لی غیرک

خدایتان سپاس